در پهنه تپندهی خاک سیستان جایی که بادهای سهمگین ۱۲۰ روزه رگهای زمین را میلرزاند و آفتاب بیرحمانه بر چهرۀ مرتع میکوبد، پدیدهای نه از سنگ که از گوشت و خون برپا گشته؛ موجودی که نه از تسلیم بلکه از سازگاری با سختی معنا یافته است، میراثی ژنتیکی که در تاروپودِ بقا با ریشههای این خاک گره خورده است به گزارش به نقل از ایرنا ، گویی خداوند برای پاسخ به فریادِ تشنگی، جانی از جنسِ صبوری در کالبد این نژاد دمید؛ موجودی که هر نفسش بازگشتی به تاریخِ کهنِ این مرز و بوم است. ادامه مطلب ...

